Срэдзі расценій і жывотных
Я рос і с мужыкамі жыў,
Круціў хвасты кабылам потным
І с хуліганамі дружыў.

Вучыўся у школе ніжасрэдняй
І вершы Быкава чытаў.
Сядзеў на парце на паследняй
Ды голых цётак рысаваў,

За што учыцель дзядзя Ваня
Указкай стукнуў у лоб мяня
На нашым на абразаванні
С тых пор слегка памешан я.

А на гісторыі аднажды
Я з чувствам гордасці сказаў,
Што наш Скарына - хлопец важны,
Таму што у Піцеры бываў.

Яшчо я занімаўся спортам,
Быу па каххею я мастак,
І пра мяне казалі горда:
"Здаровы вымахаў дурак!"

Я быу ігрок, канешне, класны,
Бо клюшак сто зламаў адных,
Ды вось для обшчэства апасны -
Таму сядзеў у запасных.

Патом у армію прызвалі,
І там рэбяты-чэрпакі
Такіх звяздзюлін надавалі,
Адбіў паследнія мазгі,

Што асазнаў прэдназначэнне
Сваё высокае у мамент:
Я Родзіны маей спасенне,
Яё бяссменны... старшыня

Пра безатцоўшчыну забыўшы,
Я стаў с каррупцыяй барэц,
Быу проста лабатрас я быўшы,
А зараз усех дзяцей айцец.

Цяпер усталымі рукамі
Нясу хрустальны я сасуд,
Бальшымі пью з яго глаткамі,
А астальныя пусць... пацерпяць.

Я збіў зеніткай інтурыстаў,
І, штоб давольны быў народ,
Я ператрахіваў міністраў:
Глядзел, хто врот, а хто не врот.

Аднажды я за яйца взяўся -
Весь проста потам ізашоў,
Штоб чалавечаскія яйца
Папалі к каждаму на стол.

Я акружыў народ заботай,
Яго пазбавіў ушывых блох
І па майму ТВ з ахвотай
Сказалі: я вышэй, чэм Бог.

Каторы срок ужо матаю,
К труду тяжоламу прывык,
Але ўсе чашчэ панімаю,
Што буде хутка мне кірдык.

Куды ж падзецца небараке?
Куды ні плюнь - урагі кругом!
Схавацца думау я ў Іраке,
Ды там піндосы. Во дурдом!

На Кубу? Дык Фідэль ужо старый,
Калі памрэ - апяць хана,
Кубінцы - дзеці Чэ Гевары
Прырэжуць, быццам барана.

А на Радзіме - во зараза -
Ужэ смяюцца нада мной,
Маі высмеіваюць фразы,
Сатыры пішуць. Божа ж мой!

Сасед бальшой і сільны дужа,
Той, у каго ў кварціры газ,
Крычыць: "Трубу аддай мне, дружа,
Іначай будзеш... нехарошы чалавек!"

У мазаічным сваім адчаі
Адзін, з бутэлькай сам-насам
Сяджу, сасуд у руках сціскаю
І жаба душыць - не аддам!